(14) Die Psalms van Christus

Psalm 1 en 2: salig-rampsalig

Die Hebreeuse digkuns is so wonderlik mooi.

Kyk nou maar na Psalm 1:

  • Dit begin met die woord welgeluksalig of geseënd (vers 1) en
  • Dit eindig met die woord vergaan (vers 6).

Ons kan dit ook gerus vertaal met: salig en rampsalig.

Daaroor gaan dit in die 150 Psalms: oor saligheid of rampsalig, geseënd of vervloek.

Op daardie noot eindig Psalm 2 (v 12) ook, met salig en rampsalig:

  • Kus die Seun, dat Hy nie toornig word en julle op die weg vergaan nie; want gou kan sy toorn ontvlam.
  • Welgeluksalig is almal wat by Hom skuil!

Met geseënd begin Psalm 1 en daarmee eindig Psalm 2. Dit laat ons sien dat hierdie twee Psalms ‘n eenheid is.

In Psalm 1 en 2 gaan dit oor twee paaie:

  • Die weg of lewenspad van die regverdige is geseënd;
  • Die van die goddelose sal vergaan.

Op watter weg is jy? Dit word bepaal deur na wie se woord jy luister:

  • Die regverdige luister na die Woord (1:2).
  • Teenoor die Woord staan die luister na raad of woord van die goddelose (1:1).

In die bergrede praat ons Here Jesus Christus ook van die twee paaie en die uiteinde daarvan:

  • Gaan in deur die nou poort, want breed is die poort en wyd is die pad wat na die verderf lei, en daar is baie wat daardeur ingaan.
  • Want die poort is nou en die pad is smal wat na die lewe lei, en daar is min wat dit vind. Matteus 7:13-14

In Matteus 7:24 maak Jesus dit duidelik dat dit gaan oor luister na sy Woord.

  • Die gelowige oordink die Woord (1:2)
  • Die goddelose oordink (dieselfde woord as in 1:2) opstand teen die Woord van Christus (2:1).

Jona en die groot vis

Daar is al baie gespekuleer oor die groot vis wat Jona ingesluk het (Jona 1:17). Daar is selfs vertalings wat dink dat dit ‘n walvis was. Dit is in elk geval ‘n sinnelose gepraat, want die teks sê dit nie. Daar staan net: ‘n groot vis.

Boonop trek dit die aandag af van dit waaroor dit eintlik gaan: die HERE se werk. het die groot vis beskik het.

Spurgeon het die spot gedryf met al hierdie spekulasies. Hy het in ‘n preek gesê: Hy dink dit was ‘n Arminiaanse vis. Want, sê hy, toe Jona met sy Gereformeerde belydenis kom (2:9 Die heil behoort aan die HERE – dws die verlossing is net die HERE se werk), het die Arminiaanse vis hom uitgespoeg.

Die Arminiane (vir wie dit dalk nie weet nie) is die mense wat leer dat Christus nie genoeg is nie, maar dat ons werke ook ‘n bydrae tot ons verlossing lewer.

Die Calvinistiese dominee Jona was vir die Arminiaanse vis nie ‘n smaaklik happie nie … 🙂

(13) Die Psalms van Christus

Sonder die Heilige Gees geen verstaan van die Psalms nie

Ek het myself ‘n baie groot guns gedoen. Ek het die boek van Bruce K. Waltke en James M. Houston, The Psalms as Christian Worship, gekoop.

Bruce Waltke is seker een van die grootste kenners van die Psalms in ons tyd. Hy het ‘n besondere kennis van Hebreeus.

Wat my besonder aangenaam aangedoen het in hierdie boek, is die nadruk wat die skrywers daarop lê dat ons sonder die Heilige Gees die Psalms nie kan verstaan nie en hoe hulle na Christus in die Psalms verwys. Hulle wys op die groot beginsel van Skrifverklaring: om Skrif met Skrif te vergelyk, om die Skrif met die Skrif uit te lê.

Hulle neem sterk standpunt in teen die moderne wetenskap en moderne Ou Testamentiese teologie, wat van hierdie beginsels van die vroeëre kerk tot in die agtiende eeu afgewyk het, en dit verruil het vir die menslike verstand.

Hulle skryf: Die Goddelike Skrywer en wat Hy verkondig in die teks, kan nie werklik geken en verstaan word sonder ‘n geestelike verhouding met Hom nie. Martin Luther skryf: As God nie die Heilige Skrif nie vir ons oopmaak en verklaar nie, kan niemand dit verstaan nie; dan bly dit ‘n geslote Boek, toegevou in duisteris. Die Geneefse Kategismus (1541) stel dit so: Ons verstand is te swak om die geestelike rykdom van God te verstaan, wat aan ons geopenbaar is deur die geloof; ons harte is eerder geneig tot afwyking of ‘n verdorwe vertroue in onssself of in geskape dinge. Maar die Heilige Gees verlig ons om ons instaat te stel om te verstaan, wat andersins onverstaanbaar sou bly; die Heilige Gees versterk ons in versekering en verseëling en afdruk van die beloftes van verlossing in ons hart.

Die Heilige Gees is die Gees van die héle WoordOu én Nuwe Testament, Nuwe én Ou Testament. Hy is die Trooster, wat Christus vir ons op Pinksterdag gestuur het en wat ons in die héle waarheid lei (Joh 14:26; 16:13). Hierdie leiding kan en mag nie beperk word tot een van die Testamente nie. Ons het geen gronde daarvoor nie.

In Matteus 22:42-46 (in die Nuwe Testament dus) sê ons Here Jesus Christus Self deur sy Gees in alle duidelikheid: Dawid praat in Psalm 110 (in die Ou Testament dus) in die Gees – dit wil sê deur die Gees –nie van homself of van ‘n ander koning nie, maar van sy Seun, wat sy Here is. Ons mag nie in ons verklaring en vertaling van Psalm 110 by die verklaring van die Heilige Gees in Matteus 22 verbygaan nie. Dit gebeur helaas by herhaling in Bybelvertalings en verklarings. Daarom moet ook lidmate deeglik kennis neem van hierdie boek van Waltke en Conner. As u nie luister na wat die Gees in Matteus 22 sê nie, sal u ook nie verstaan wat Hy vir u in Psalm 110 leer nie.

As Bybelvertalings nie wil luister na die verklaring van die Gees in onder andere in Matteus 22 nie, mag ons daardie Vertalings nie gebruik nie. Wie dit wel doen, sal nie die stem van die Heilige Gees onder andere in Psalm 110 verstaan nie.

Na die koms van die Nuwe Testament, die Boek van Christus en sy Gees, mag ons nooit meer die twee Testamente van mekaar losmaak nie. In 1 Korintiërs 11:22 staan: Niemand weet wat in God is nie, behalwe die Gees van God. Ons het geen keuse nie: Die Gees kom na ons toe in Ou én Nuwe Testament, in beide. Die Gees weet wat in Psalm 110 bedoel word. Luister dan na wat Hy orals sê.

Wat is Skrif met Skrif vergelyk anders as om die Stem van die Heilige Gees met die Stem van die Heilige Gees te vergelyk? Dit beteken: om die Stem van die Gees in een Skrifgedeelte te verstaan, moet ek ook na sy Stem in ander Skrifgedeeltes in Ou en Nuwe Testament luister.

Gelowiges – nie net geleerdes nie – het die mooiste beloftes by hulle doop ontvang. Ons het onder andere die belofte van die Heilige Gees in ons doop ontvang. Dit is heerlik om te mag weet dat die Heilige Gees ook aan my belowe is en dat ook ek met vrymoedigheid en vertroue mag bid om sy leiding in my Skrifstudie. Maar dan moet ons ook luister na en buig voor sy héle Woord. Dan moet ons ook, soos Waltke en kie sê, ‘n geestelike verhouding met God hê. Met ‘n geestelike verhouding bedoel hulle ‘n ware geloof.

(13) Die Psalms van Christus

Sonder die Heilige Gees geen verstaan van die Psalms nie

Ek het myself ‘n baie groot guns gedoen. Ek het die boek van Bruce K. Waltke en James M. Houston, The Psalms as Christian Worship, gekoop.

Bruce Waltke is seker een van die grootste kenners van die Psalms in ons tyd. Hy het ‘n besondere kennis van Hebreeus.

Wat my besonder aangenaam aangedoen het in hierdie boek, is die nadruk wat die skrywers daarop lê dat ons sonder die Heilige Gees die Psalms nie kan verstaan nie en hoe hulle na Christus in die Psalms verwys. Hulle wys op die groot beginsel van Skrifverklaring: om Skrif met Skrif te vergelyk, om die Skrif met die Skrif uit te lê.

Hulle neem sterk standpunt in teen die moderne wetenskap en moderne Ou Testamentiese teologie, wat van hierdie beginsels van die vroeëre kerk tot in die agtiende eeu afgewyk het, en dit verruil het vir die menslike verstand.

Hulle skryf: Die Goddelike Skrywer en wat Hy verkondig in die teks, kan nie werklik geken en verstaan word sonder ‘n geestelike verhouding met Hom nie. Martin Luther skryf: As God nie die Heilige Skrif nie vir ons oopmaak en verklaar nie, kan niemand dit verstaan nie; dan bly dit ‘n geslote Boek, toegevou in duisteris. Die Geneefse Kategismus (1541) stel dit so: Ons verstand is te swak om die geestelike rykdom van God te verstaan, wat aan ons geopenbaar is deur die geloof; ons harte is eerder geneig tot afwyking of ‘n verdorwe vertroue in onssself of in geskape dinge. Maar die Heilige Gees verlig ons om ons instaat te stel om te verstaan, wat andersins onverstaanbaar sou bly; die Heilige Gees versterk ons in versekering en verseëling en afdruk van die beloftes van verlossing in ons hart.

Die Heilige Gees is die Gees van die héle WoordOu én Nuwe Testament, Nuwe én Ou Testament. Hy is die Trooster, wat Christus vir ons op Pinksterdag gestuur het en wat ons in die héle waarheid lei (Joh 14:26; 16:13). Hierdie leiding kan en mag nie beperk word tot een van die Testamente nie. Ons het geen gronde daarvoor nie.

In Matteus 22:42-46 (in die Nuwe Testament dus) sê ons Here Jesus Christus Self deur sy Gees in alle duidelikheid: Dawid praat in Psalm 110 (in die Ou Testament dus) in die Gees – dit wil sê deur die Gees –nie van homself of van ‘n ander koning nie, maar van sy Seun, wat sy Here is. Ons mag nie in ons verklaring en vertaling van Psalm 110 by die verklaring van die Heilige Gees in Matteus 22 verbygaan nie. Dit gebeur helaas by herhaling in Bybelvertalings en verklarings. Daarom moet ook lidmate deeglik kennis neem van hierdie boek van Waltke en Conner. As u nie luister na wat die Gees in Matteus 22 sê nie, sal u ook nie verstaan wat Hy vir u in Psalm 110 leer nie.

As Bybelvertalings nie wil luister na die verklaring van die Gees in onder andere in Matteus 22 nie, mag ons daardie Vertalings nie gebruik nie. Wie dit wel doen, sal nie die stem van die Heilige Gees onder andere in Psalm 110 verstaan nie.

Na die koms van die Nuwe Testament, die Boek van Christus en sy Gees, mag ons nooit meer die twee Testamente van mekaar losmaak nie. In 1 Korintiërs 11:22 staan: Niemand weet wat in God is nie, behalwe die Gees van God. Ons het geen keuse nie: Die Gees kom na ons toe in Ou én Nuwe Testament, in beide. Die Gees weet wat in Psalm 110 bedoel word. Luister dan na wat Hy orals sê.

Wat is Skrif met Skrif vergelyk anders as om die Stem van die Heilige Gees met die Stem van die Heilige Gees te vergelyk? Dit beteken: om die Stem van die Gees in een Skrifgedeelte te verstaan, moet ek ook na sy Stem in ander Skrifgedeeltes in Ou en Nuwe Testament luister.

Gelowiges – nie net geleerdes nie – het die mooiste beloftes by hulle doop ontvang. Ons het onder andere die belofte van die Heilige Gees in ons doop ontvang. Dit is heerlik om te mag weet dat die Heilige Gees ook aan my belowe is en dat ook ek met vrymoedigheid en vertroue mag bid om sy leiding in my Skrifstudie. Maar dan moet ons ook luister na en buig voor sy héle Woord. Dan moet ons ook, soos Waltke en kie sê, ‘n geestelike verhouding met God hê. Met ‘n geestelike verhouding bedoel hulle ‘n ware geloof.

(11) Psalms van Christus

Psalm 38: Vader, gee u kinders in ons land ‘n salige pakslae

Weet die kerk in Suid-Afrika nog van God se Vaderhand wat tugtig tot ons heil? Sien ons nog daardie hand in al die teenspoede in ons land? Besef ons dat die HERE met óns, met sy kínders, met sy kérk besig is in al die slae en teen-slae?

Mag God ons oë gee om dit te sien en dat ons sal luister na 1 Petrus 5:6: Verneder julle dan onder die kragtige hand van God, sodat Hy julle kan verhoog op die regte tyd.

In Ps 38:1 roep Dawid onder die tugtende hand van die HERE: o HERE, straf my nie in u toorn nie en kasty my nie in u grimmigheid nie.

Die woorde nie in u toorn en nie in u grimmigheid staan nadruklik voorop. Dawid vra dus nie: HERE, moet my glad nie moet straf nie. Waarvoor hy wel bid is Vaderlike tugtiging, liefdevolle straf.

Hy vra sy Vader: O HERE, straf my, maar net nie in u toorn nie. Ons kry ‘n soortgelyke gebed in Jeremia 10:24: Tugtig my, HERE, maar met mate; nie in u toorn, dat U my nie te klein maak nie.

God het twee roede, sê Luther:

  1. Daar is die roede van sy liefde en genade en
  2. die roede van sy toorn.

Die eerste is bedoel vir sy kinders. Die laaste roede gebruik God vir sy en sy volk se vyande. Daarom bid Jeremia na vers 24: Stort u grimmigheid uit oor die nasies wat U nie ken nie, en oor die geslagte wat u Naam nie aanroep nie (10:25).

In Hebreërs 12:5-6 hoor ons van die eerste roede, sy genade-roede: My seun, ag die tugtiging van die Here nie gering nie en beswyk nie as jy deur Hom bestraf word nie; want die Here tugtig hom wat Hy liefhet, en Hy kasty elke seun wat Hy aanneem.

God se Vaderlike tugtiging is goed vir ons. Dit is deel van sy liefde vir ons. Dit is ‘n bewys van ons kindskap. Dit is – ja, deel van die evangelie!

Dit is altyd sleg om God se Vaderhand af te wys – nie net wanneer die hand ons versorg nie, maar ook as die hand ons slaan. Want wie sy hand afwys, ook sy straffende hand, wys sy liefde af.

Die HERE weet altyd wat goed is vir ons en wat ons nodig het. Ons Vader slaan ons terug huis toe. Ons het ook dikwels ‘n salige pakslae nodig, ‘n tugtiging ter wille van ons saligheid. Dit werp ‘n totaal ander lig op die probleme van ons tyd: agter dit staan ‘n Vader – die Vader wat wag vir die verlore seun.

Hoe heerlik, hoe mooi, hoe ryk word dit nie alles saamgevat in Totius se beryming nie:

Dat U my verdruk het, HERE,

dit was enkel goed vir my,

want daardeur het U my dieper

in u kennis ingelei.

Daarom is dit my veel beter

as die allerrykste skat,

meer as al die goud en silwer

wat die wêreld kan bevat.
119:25

Die hand is enkel goed vir my … want dit bring my by die Vaderhuis, dit lei my in die skatkamers van die Evangelie, dit lei my na Christus wat my lewe is.

(10) Die Psalms van Christus

(2) Die Wet: die besondere plek van die Wet in die Psalms

In les 9 het ek hierdie belangrike opmerking oor die Wet gemaak: Met Wet word nie net die Tien Gebooie bedoel nie. Die woord wat in Psalm 1 vir Wet gebruik word, beteken eintlik Lewensleiding, Vingerwysing. Dit is die Wysvinger van God, wat vir ons met die vinger wys: Daar is die Weg. Daar is die Weg of Woord waarop julle moet gaan. Die Vinger wys ons op Christus, wat die Weg is. Ons kan Wet ook met Woord vertaal. Die Wet is dus pure Evangelie.

Psalm 1 en 2: ‘n oproep om te sing oor die Christus en sy mooi Wet of Woord

Ons kan Psalm 1 en 2 as teks van die res van die Psalms beskou. Ons teksvers is – die Wet. Daaroor gaan in Psalm 3 tot 150 gesing word.

In Psalm 1 hoor ons van die regverdige wat hom verlustig in die wet van die HERE.

Ook in Psalm 2 speel die wet ‘n groot rol. Die Wet is die Wet van Christus, die Wet van die Gesalfde van die HERE. Die nasies en volke wil juis die juk van die Messias, sy wet, van hulle afwerp.

In Psalm 1 en 2 kry jy twee groepe mense: eersyds die wat lief is vir die Messias en sy Woord en andersyds mense wat sy Wet haat en na ‘n ander woord luister.

Psalm 3 tot 150: loflied op loflied oor die Christus en sy mooi Wet of Woord

Die res van die boek van die Psalms (3-150) word ingedeel in 5 boeke:

  1. Boek 1: Psalm 3-41
  2. Boek 2: Psalm 42-72
  3. Boek 3: Psalm 73-89
  4. Boek 4: Psalm 90-106
  5. Boek 5: Psalm 107-150

Hierdie vyfdeling word daarop gegrond dat die eerste vier van die vyf boeke met ‘n lofprysing én Amen eindig:

  1. Boek 1: Psalm 41:13: “Geloofd sy die HERE, die God van Israel, van ewigheid tot in ewigheid! Amen, ja amen.”
  2. Boek 2: Psalm 72:18-19: “Geloofd sy die HERE God, die God van Israel, wat alleen wonders doen! En geloofd sy vir ewig sy heerlike Naam! En laat die hele aarde met sy heerlikheid vervul word! Amen, ja amen.
  3. Boek 3: Psalm 89:52: “Geloofd sy die HERE vir ewig! Amen, ja amen.
  4. Boek 4: Psalm 106:48: “Geloofd sy die HERE, die God van Israel, van ewigheid tot ewigheid! En laat die hele volk sê: Amen. Halleluja!
  5. Boek 5: Hierdie Boek eindig ook wel met ‘n lofprysing. Hierdie lofprysing bestaan egter nie net uit een of twee verse nie, maar uit ‘n lofprysing van 5 Psalms (Ps 146-150). Weer kry ons die getal 5.

Hierdie vyfdeling is nie toevallig nie. Dit is ‘n sinspeling op die vyf boeke van Moses (Genesis, Eksodus, Levitikus, Numeri, Deuteronomium), wat ook Wet of Lewensleiding genoem is. Die vyfdeling wil ons leer wat die inhoud van die Psalms is: die Wet, die Lewensleiding, die Vingerwysing van die HERE. Die Psalms staan nie los staan van die vyf boeke van die Wet nie. Dit staan ook nie los van die Wet soos dit in die ander boeke van die Ou Testament verkondig word nie.

Dit is tog baie opmerklik dat Sagaria, die priester, sy lofsang oor Christus in Lukas 1:68 met die lofprysing aan die einde van Psalm 41 begin: “Geloofd sy die Here, die God van Israel, omdat Hy sy volk besoek het en vir hulle verlossing teweeggebring het” Daarby staan dat hy vervul was met die Heilige Gees en geprofeteer het toe hy dié lofsang gesing het. Vervul met die Heilige Gees – hoe anders sou hy die profesie van die Psalms kon verstaan (2 Pet 1:20-22) – begryp Sagaria die Psalms in hulle diepste bedoeling: die lof van God vir die verlossing wat Hy in Christus kom skenk het.

Grafiese voorstelling van die indeling van die Psalmboek

Grafies kan alles wat gesê is soos volg voorgestel word:

Inleiding

Boek 1

Boek 2

Boek 3

Boek 4

Boek 5

Psalm 1-2

Psalm 3-41

Psalm 42-72

Psalm 73-89

Psalm 90-106

Psalm 107-150

LOFPRYSING EN AMEN AAN DIE EINDE:

Psalm 41:13

LOFPRYSING EN AMEN AAN DIE EINDE:

Psalm 72:18-19

LOFPRYSING EN AMEN AAN DIE EINDE:

Psalm 89:52

LOFPRYSING EN AMEN AAN DIE EINDE:

Psalm 106:48

LOFPRYSING (DIE AMEN AAN DIE EINDE ONTBREEK):

Psalm 146-150

(9) Die Psalms van Christus

(1) Die Wet: die belangrike plek van die Wet of Woord in die Ou Testament


In die vorige les (Les 8) het ons gesien hoe ‘n belangrike plek die Wet in Psalm 1 inneem. Die wet van die Here is die Psalmdigter se vreugde, en hy oordink sy wet dag en nag (Ps 1:2). Dit wil sê: Hy leef dag en nag daaruit, dit is sy lewe.

Nou gaan ek u laat sien:

  1. Hoe die Wet soos ‘n groot lyn deur die hele Ou Testament loop (Les 9); en
  2. hoe die Wet soos ‘n groot lyn deur die boek van die Psalms loop (Les 10).

Dit mag vir u ‘n bietjie ingewikkeld klink, maar dit is regtig baie maklik. Dit sal julle ook help om die Psalms goed te verstaan. Die Psalms sing van die HERE se mooi Wet en die hele Ou Testament gaan oor die mooi Wet.

Nog een uitermate belangrike opmerking: Met Wet word nie net die Tien Gebooie bedoel nie. Die woord wat hier vir Wet gebruik word, beteken eintlik Lewensleiding. Dit is die Wysvinger van God, wat vir ons met die vinger wys: Daar is die Weg. Daar is die Weg of Woord waarop julle moet gaan. Die Vinger wys ons op Christus, wat die Weg is. Ons kan Wet ook met Woord vertaal. Die Wet is pure Evangelie.

Volgorde en indeling van die boeke van die Ou Testament

  • In ons Bybels is Genesis die eerste en Maleagi die laaste boek in die Ou Testament. In die Hebreeuse Bybel is dit egter nie so nie. Daarin is die laaste boek 2 Kronieke.

Ook die volgorde en in indeling van die boeke van die Ou Testament in die Hebreeuse Ou Testament is heeltemal anders as die in ons Bybel.

Ons verdeel die boeke van die Ou Testament soos volg:

  • die vyf boeke van Moses (Genesis tot Deuteronomium);
  • die historiese boeke (Josua tot Ester);
  • die digterlike boeke (Job tot Hooglied – waarby die Psalms dus ingesluit is);
  • die profete (Jesaja tot Maleagi).

Ons het ons indeling en volgorde gekry by die Griekse vertaling van die Ou Testament, die sogenaamde Septuagint.

  • Die Jode het die boeke van die Ou Testament egter in die volgende drie dele en volgens hierdie volgorde verdeel:
  1. die Wet (die vyf boeke van Moses: Genesis tot Deuteronomium),
  2. die Profete (Josua, Rigters, Samuel, Konings, Jesaja tot Maleagi) en
  3. die Geskrifte (Psalms, Spreuke, Job, Hooglied, Rut, Klaagliedere, Prediker, Ester, Daniël, Esra, Nehemia, Kronieke).

Jesus gebruik ook hierdie indeling in Lukas 24:44, waar Hy praat van die wet van Moses, die profete en die psalms. Met die psalms word die Geskrifte bedoel en dit word die psalms genoem, omdat die Psalms in die bundel van die Geskrifte voorop staan.

Ook uit Matteus 23:35 (vgl Lk 11:51) kan ons iets aflei oor die volgorde van die boeke van die Ou Testament en die omvang daarvan. Daar praat Jesus van die bloed van Abel (Gen 4:8) tot die bloed van Sagaria (2 Kron 24:20 ev) en dan bedoel Hy: van die begin van die Ou Testament (die eerste boek, naamlik Genesis – die bloed van Abel) tot die einde daarvan (die laaste boek, naamlik Kronieke – die bloed van Sagaria).

Die besondere plek van die Wet in hierdie indeling

As hierdie drie bundels, die Wet, die Profete en die Geskrifte, nader bekyk word, is dit opmerklik watter plek die Wet in die indeling speel:

  1. die Wet eindig met die ernstige vermaning: Israel, hou julle aan die Wet (Deut 26:16 – 33:29);
  2. die Profete begin waar die Wet ophou naamlik met die dringende bevel: Handel nougeset volgens die Wet; dit mag nie uit jou mond wyk nie, maar oorpeins dit dag en nag (Jos 1:7-8);
  3. die Profete eindig met die onderskeid tussen die regverdige en die goddelose (Mal 3:18) en die oproep: Dink aan die wet (Mal 4:4);
  4. die Geskrifte begin waar die Profete geëindig het: met die onderskeid tussen die regverdige en die goddelose (Ps 1) en dat die regverdige die wet van die HERE dag en nag oording (Ps 1:2).

Dit is voorts opvallend hoe gelykluidend Josua 1:7-8 (die begin van die Profete) en Psalm 1:2-3 (die begin van die Geskrifte) is:

  • “Hierdie wetboek mag nie uit jou mond wyk nie; maar bepeins dit dag en nag, sodat jy nougeset kan handel volgens alles wat daarin geskrywe staan; want dan sal jy in jou weëvoorspoedig wees” (Jos 1:8);
  • “Maar sy behae is in die wet van die HERE, en hy oordink sy wet dag en nag … en alles wat hy doen, voer hy voorspoedig uit” (Ps 1:2-3).